Pisane: Projekt 2010 Teaser

Projekt 2010. Pierwszy jaki zrodził się w mojej głowie, który zacząłem już jakiś czas temu i zarazem największy, najbardziej skomplikowany, najtrudniejszy i zajmujący najwięcej czasu. Jego nazwa robocza określa pierwszą ETA datę opublikowania jego pierwszej części składowej (był ustalony konkretny tytuł, ale doszedłem do wniosku, że przy tak złożonej i ciągle jeszcze zmieniającej się strukturze z tytułem należałoby poczekać).

To co w tej chwili mogę zdradzić:

1. Ogólna budowa

Powieść... której ogólną budowę i problematykę trudno określić. Na pierwszą myśl przychodzi mi forma szkatułkowa, jednak na pewno nie do końca. Zawierać będzie w sobie również cechy personalne, tendencyjne, aktorialne a nawet epistolarne. Tematyka bardzo mieszana, obejmująca elementy sensacyjne, przygodowe, historyczne, fantastyczne, sentymentalne, psychologiczne i społeczno-obyczajowe.
Struktura przewiduje 5 wielkich ksiąg (Daihon, 台本 - w wolnym tłumaczeniu scenariusz, ale znaczenie jak widać jest inne), składające się z ksiąg (hon , 本):

木台本 (Kidaihon, Wielka Księga Ki/Drewna) Pierwsza Wielka Księga
-星片本(Hoshihenhon, Mała Księga Gwiazd - prolog)
- księga pierwsza
- księga druga

火台本 (Hidaihon, Wielka Księga Ognia) Druga Wielka Księga
- księga trzecia
- księga czwarta
- księga piąta

土台本 (Dodaihon, Wielka Księga Ziemi) Trzecia Wielka Księga
- księga szósta
- księga siódma
- księga ósma

金台本 (Kimudaihon, Wielka Złota Księga/ Wielka Księga Metalu) Czwarta Wielka Księga
- księga dziewiąta
-księga dziesiąta
- księga jedenasta

水台本 (Mizudaihon, Wielka Księga Wody) Piąta Wielka Księga
- księga dwunasta
- księga trzynasta
-風片本 (Kazehenhon, Mała Księga Wiatru - epilog)

Każda z ksiąg składać się będzie z kilku rozdziałów, z wyjątkiem epilogu i prologu, mających klasyczną jednolitą formę (względem podziału oczywiście ;)).
Wszystkie hony/księgi będą miały osobne tytuły, oznaczające zawartość poprzez symbole. Wszystkie mam już rozpisane, ale nie mogę zdradzić żadnego właśnie ze względu na tę symbolikę ;).
Tytuły daihonów nie bez powodu zostały zapisane łącznie - są nazwami własnymi. Również nie bez powodu podane są liczebniki przy daihonach (Pierwsza Wielka Księga), ich kolejność ustalona jest wg kolejności żywiołów w teorii pięciu elementów (drewno, ogień, ziemia, metal i woda). Ich znaczenie również odbijać się będzie na zawartości.
Każdej z Wielkich Ksiąg przypisany zostanie symbol graficzny oraz jego rozwinięcie w formie ilustracji (i nie będą to jedyne ilustracje w całym projekcie ).
Struktura ulegała zmianom - na początku miały być 3 daihony i 12 honów. Obecna jest ostateczna.

2. O fabule słów kilka

Znaczna większość wydarzeń z linii fabularnej odbywa się na fikcyjnej wyspie Zigozo (Ji-gojo - kilkanaście znaczeń dosłownych), która położona jest w strategicznej pozycji, względem gospodarczym, politycznym i wojskowym, dla Imperium „Dwóch Głów” (Ni-hon - nazwa Japonii w dość dosłownym tłumaczeniu). Względem chronologii fabuła usytuowana jest w Japonii okresu Edo. Nie jest to jednak powieść historyczna, więc podłoże czasowe stanowi jedynie pewnego rodzaju tło bazowe. Cała fabuła jest luźnie oparta o japońską kulturę, dlatego też nie można jej nazwać realistyczną.
Księgi są niczym innym jak powiązanymi ze sobą opowiadaniami. Kluczową rolę pełni główny bohater, mnich buddyjski, którego cechą charakterystyczną jest niespotykany, szary kolor oczu. Jego postać będzie szeroko związana z każdym z opowiadań.

3. Progres

W tej chwili mam ustalone szczegółowe ramy fabularne wszystkich segmentów powieści. Większość mam w głowie, ale jest trochę notatek i konspektów. Wyznaczyłem też większość najważniejszych imion, nazwisk i nazw własnych - reszta zostanie dodana już w trakcie przygotowywania kolejnych rozdziałów (lecz wszystko jeszcze może ulec zmianie). Jestem w trakcie pisania prologu i epilogu - mogę powiedzieć, że dopiero solidniej rozpocząłem ich realizację.

Zajmuję się jeszcze 3 mniejszymi pisanymi przedsięwzięciami, z których co najmniej jedno powinno być gotowe przynajmniej do końca tego roku, a na pewno przed „premierą” pierwszego daihonu Projektu 2010. Opiszę je przy następnej okazji.

Muzyka: Black陰陽White

JJK et. al. - "Black陰陽White"

Wcześniej pisałem skromna EPka, a materiału ostatecznie wyszło ponad 46 minut, więc rozrosła się do LP ;D. Tematyka prosta a zarazem trudna, lekka a zarazem ciężka. Po co te antonimy? Bo taka jest własnie tematyka ;). Yin i Yang - nieskończona droga sprzecznych sił do ładu i harmonii. Sił które są u celu ale ciągle do niego podążają, bo bez tego ruchu nie było by balansu. No właśnie balans… Ciemna strona nigdy nie oznacza czystego zła, w takim znaczeniu w jakim je rozumie zwykły człowiek. Yin nie jest więc symbolem zła, w istocie znanej powszechnie. Jest on odzwierciedleniem materii, tak jak Yang jest istotą myśli. Nie mogą bez siebie istnieć, bo bez materii myśl nie ma sensu bytu i vice versa. Zło powstaje w skutek przeładowanie czerni na koszt bieli i na odwrót. Z nadmiaru dobra może powstać zło, tak jak z niedoboru zła może powstać dobro. Ale przejdę może lepiej do konspektu całego konceptu :].
5 utworów. Jeden wstępny, neutralny i po dwa symbolizujące biel i czerń. Czarny kolor odbiłem w formie karaibsko-tribalowo-industrialnej. Miało wyjść coś współcześnie materialnego a zarazem prehistorycznie magicznego (dwoma słowami czarna magia ;)). Kombinacja odzwierciedlająca ofensywę rozbijającą wszystkie złe struktury przyczyniające się do zakłócania równowagi.
Barwa biała to nośnik moich myśli, pokojowych, zimnych i ciepłych, przedstawionych za pomocą new age z elementami electronica, post rocka i pewnego klasycznego pierwiastka. Ta strona ma zachęcać do podążania w kierunku współbrzmienia.
Czasu pracy nie liczyłem, ale na oko wyjdzie go pewnie co najmniej dwa razy tyle co w przypadku poprzednich projektów razem wziętych. Najwięcej zajęły mi dwa ostatnie tracki, przy których starałem wycisnąć z siebie tyle ile się da (jakieś 75% całego czasu). To tyle bo i po co się rozdrabniać ;).

Na koniec jeszcze pewna informacja - do tej pory lwią część czasu „zmarnowałem” na korzyść muzyki i czas na przejęcie pałeczki przez formę pisaną. Już na dniach pierwsza wzmianka :))

Lista utworów (pod spodem tłumaczenie na angielski):

01 陰陽 (Retrospection) 6:00
Yin and Yang, z chińskiego tradycyjnego

02 Axé do Xangô (Black Suite) 10:56
Axe of Shango, z portugalskiego

03 Ogun yo-disí ibajë (Purification Line) 7:14
Battle Against Pollution, z joruba; transkrypcja fonetyczna: Ogum jodiszi ibajo

04 だるさの絶え間ない雨～星の花切れ目のない (White Suite) 14:26
The Languor of Ceaseless Rain ~ Unbroken Star Flowers, z japońskiego; romaji: Darusa no taema nai ame ~ Boshi no hana kireme no nai

05 夜の星の撮影 (A Poem from the Little Drop of Dew) 7:38
Night of Shooting Stars, z japońskiego; romaji: Yoru no hoshi no satsuei

[-LINK-]

T-Square - Natural

T-Square （T-スクェア、ティー・スクエア） należy do ścisłej czołówki najbardziej popularnych japońskich zespołów fusion. Pierwotnie (od 1976 roku) nazywali się The Square, zmieniając nazwę przy okazji pierwszego koncertu w USA w 1988 roku. Czasem, np. przy okazji jakiegoś koncertu czy współprodukcji wracają do pierwszej nazwy. T-Square pochodzi od angielskiej nazwy narzędzia kreślarskiego u nas znanego jako przykładnica. Motyw tego narzędzia wykorzystany został w logo zespołu.

Specjalizują się w połączeniu rocka i jazzu (jazz-rock) z mocnym podkreśleniem rocka, który to czasem przyjmuje lekko garażową formę, innym razem mocno progresywną, niekiedy łącząc atrybuty glam rocka z brit popem itd. Grupa w brzmieniu jest bardzo elastyczna, ale mimo to zachowuje własny charakterystyczny sposób grania, jakby metkę którą przykleja przy każdym tworzonym utworze. Jako jeden z niewielu zespołów na świecie T-Square używa w swoim repertuarze instrumentu EWI (Electronic Wind Instrument), co poszerza znacznie unikalność brzmienia granych utworów.
Zespół założyli w 1976 roku gitarzysta Masahiro Andoh i saksofonista Takeshi Itoh. Skład zespołu ulegał ciągłym zmianom, jednak najważniejsze dla ogólnego rozwoju i zmian w brzmieniu były te na miejscu saksofonisty, jako że w głównej mierze ten instrument zajmował przewodnią linię w większości utworów. W 1991 roku T-Square opuścił Takeshi Itoh, którego miejsce zajął Masato Honda (dzisiaj jest to jeden z czołowych saksofonistów/flecistów w Japonii, z talentem w skali światowej), grając z zespołem do 1998 roku kiedy to zdecydował rozpocząć udaną solową karierę. Na pożegnanie Takeshiego i przywitanie Masato, został zorganizowany i nagrany koncert "Farewell & Welcome", na którym występowali obaj muzycy. W 1998, pod odejściu Hondy, zespół na jego miejsce wybrał Takahiro Miyazakiego, który pograł z grupą tylko trochę ponad 2 lata -Takeshi Itoh postanowił wznowić pracę z T-Square i przejął ponownie swoje dawne obowiązki od 2001 roku i wypełnia je po dzień dzisiejszy.

Obecny, stały skład zespołu to:

- Masahiro Andoh (gitary),
- Takeshi Itoh (saksofon, EWI),
- Keizoh Kawano (gitara basowa)
- Satoshi Bandoh (perkusja).

Rozpis członków zespołu wg miejsc i lat działalności:

Gitarzyści:

- Masahiro Andoh (1978-dziś)
- Yuhji Mikuriya (1978)

Basiści:

- Yuhji Nakamura (1978-1980)
- Toyoyuki Tanaka (1981-1986, 2003, 2008)
- Mitsuru Sutoh (1987-2000, 2003, 2008)
- Katsuji Morioka (2004-2005)
- Shingo Tanaka (2005-2007, 2009-dziś)

Perkusiści:

- Michael S. Kawai (1978-1979)
- Jun Aoyama (1980)
- Tohru Hasebe (1982-1985)
- Hiroyuki Noritake (1986-2000, 2003)
- Satoshi Bandoh (2004-dziś)

Klawiszowcy:

- Miyagi Junko (1978-1979)
- Shiro Sagesu (1978)
- Daisaku Kume (1980-1981)
- Hirotaka Izumi (1982-1997, 2003)
- Tadashi Namba (1998)
- Keiji Matsumoto (1998-2000)
- Keizoh Kawano (2004-dziś)

Saksofoniści (również gra na flecie i EWI):

- Takeshi Itoh (1978-1990, 2000-dziś)
- Masato Honda (1991-1998)
- Takahiro Miyazaki (1998-2000, 2008-dziś)

Perkusjoniści (dodatkowe instrumenty perkusyjne oraz perkusja latynoska)

- Kiyohiko Semba (1978-1980)

Najbardziej znanymi utworami zespołu są m.in: "Truth", "Megalith", "Amaranth", "Takarajima", "Japanese Soul Brothers", "Omens of Love" oraz "Knight's Song". "Truth" stał się motywem przewodnim japońskich wyścigów Formuły 1.
Muzycy z T-Square często udzielali się przy produkcji ścieżek dźwiękowych i aranżacji na potrzeby gier wideo. Na przykład Masahiro Andoh jest również kompozytorem muzyki z gier i z pod jego ręki wypłynęły m.in. ścieżki dźwiękowe gier z serii Arc the Lad oraz Gran Turismo. Masato Honda występował gościnnie przy produkcji albumów z serii Konami Perfect Selection.
Poza tym Masato Honda wszedł w skład The Seatbelts, jazzowej formacji która po okiem Yoko Kanno nagrała m.in OST do serii anime Cowboy Bebop.

Dyskografia:

- Lucky Summer Lady (1978)
- Midnight Lover (1978)
- Make Me a Star (1979)
- Rockoon (1980)
- Magic (1981)
- 脚線美の誘惑 (1982)
- うち水にRainbow (1983)
- Adventures (1984)
- Stars and the Moon (1984)
- RESORT (1985)
- SPORTS (1986)
- Truth (1987)
- Yes, No (1988)
- Wave (1989)
- Natural (1990)
- NEW-S (1991)
- Impressive (1992)
- Human (1993)
- 夏の惑星 (1994)
- Welcome to the Rose Garden (1995)
- B.C. A.D. (1996)
- Blue in Red (1997)
- Gravity (1998)
- Sweet & Gentle (1999)
- T-Square (2000)
- Friendship (2000)
- Brasil (2001)
- Truth 21c
- New Road, Old Way (2002)
- Spirits (2003)
- T Comes Back - 25th Anniversary Album (2003)
- Groove globe (2004)
- Casiopea vs. T-Square (2004)
- Passion flower (2005)
- Blood music (2006)
- 33 (2007)
- Wonderful days (2008)
- Discoveries (2009)

T-Square - Natural (1990)

Gatunek: jazz fusion
Kompozycja: Masahiro Andoh (1, 2, 6, 9, 10), Hirotaka Izumi (3, 4, 7), Takeshi Itoh (5, 8)
Aranżacja i produkcja: T-Square
Wykonanie:
- Bianca Allen: głos (9)
- Hirotaka Izumi: klawisze
- Hiroyuki Noritake: perkusja
- Jack G. Beasley: głos (9)
- Keiko Yamakawa: harfa (2, 6, 7, 10)
- Masahiro Andoh: gitary
- Mayumi Tanabata: syntezatory
- Mitsuru Sutoh: gitara basowa
- Steve Reid: instrumenty perkusyjne (2, 6, 10), tło (4)
- Takeshi Itoh: saksofon altowy, EWI
- Toshihiro Nakanishi Group: smyczki (3, 7)

Całkiem możliwe, że nie jest to odpowiednia płytka, żeby w pełni zaprezentować kunszt twórczości T-Square - ostatecznie rzec można, że taka raczej nie istnieje). Zespół ten zawsze grał i gra na równym, wysokim poziomie, starając się za każdym razem przedstawić swoją muzyką coś innego.
„Natural” ma szczególne miejsce u mnie. Była to jedna z pierwszych ich płyt, które przesłuchałem, ale nie liczy się tu tylko sentyment. Trafiła ona w całości w mój gust natychmiastowo, co zdarza się po prawdzie bardzo rzadko. A co w niej takiego jest? Naturalność i opanowanie - tak można streścić zawartość tego albumu w dwóch słowach. Utwory nie są wcale spokojne, bynajmniej czułostkowe, marzycielskie itd. Ich celem nie jest podrażnienie uczuć, a wypełnienie duszy naturalnym ciepłem - kojącym i pogodnym, wprowadzającym w odprężenie ducha i pobudzenie ciała. Klimat całości można określić jako przełom wiosny i lata. Czasem spokojny i piękny, a kiedy indziej burzliwy w granicy umiaru żywiołów. Jednym zdaniem na koniec - album idealny do posłuchania na czas obecny (ja mogę go słuchać o każdej porze roku i dnia ;))

Ocena: 7(9)

T-Square - Natural

Muzyka: Archiwum cz. 7 z 7

JJK et. al. - Koro De Arbaro Koncerto ~El Pianista, La Foresta, A Chuva I Les Aus~

Pierwsze moje całkowicie indywidualne przedsięwzięcie. Połączenie odgłosów przyrody (szum drzew, śpiew ptaków, szmer padającego deszczu, huki piorunów itd.) z kompozycjami fortepianowymi.

Lista utworów:

01 Koro De Arbaro Koncerto ~El Pianista, La Foresta, A Chuva I Les Aus~ (Parts I-IV) 18:35
02 Primera Parte - Rondo De La Llovizna ~El Rostro De Leve Amistad~ 03:20
03 Parte Due - L'acqua Ciclismo Scherzo ~Passione Nel Duplica~ 03:30
04 Parte Tres - O Crepúsculo Sonata ~Um Ânsia Murado Pelos Corvos~ 05:09
05 Quarta Parte - Estudio De La Tempesta Electrica ~Debilitat De La Dissensió Al Costat D'indulgencia~ 03:34

Tłumaczenie tytułów utworów:

01 Koncert Serca Natury ~Pianista, Las, Deszcz i Ptaki~ (z esperanto, hiszpańskiego, włoskiego, portugalskiego i katalońskiego)
02 Rondo Mżawki ~Zamglona Twarz Przyjaźni~ (z hiszpańskiego)
03 Scherzo Cyklu Wodnego ~Pasja w Kroplach~ (z włoskiego)
04 Sonata Wieczorna ~Wierność Otoczona przez Kruki~ (z portugalskiego)
05 Etiuda Burzy z Piorunami ~Słabość Waśni wobec Wyrozumiałości~ (z katalońskiego)

Hmm… chyba lepiej brzmi to przetłumaczone na angielski ;)

[-LINK-]

Orpheus in the Underworld

Drugi projekt z moimi kompozycjami. Opis cytuję z kącika na forum Honmaru:

"Tym razem będzie nieco mocniejsze uderzenie. Skoro pisałem że w poprzedni włożyłem najwięcej serca, to w tym przypadku pewnie będzie największy "pazur" no i może jeszcze masa uporu i komplikacji . Motywem przewodnim jest fragment znanego greckiego mitu o Orfeuszu i Eurydyce - podróż do bram Tartaru, odebranie ukochanej z rąk boga zmarłych, ucieczka, pokusa, utracenie miłości, rozpacz, wyrzeczenie się dawnego życia, śmierć, lament świata a na końcu nadzieja. Wszystko w formie synth-progresywno-rockowego koncertu. Wyjątek stanowi tu prolog który leży na granicy dark ambientu i electronica, ale też ma progresywną (...). Czas pracy jakieś 72 godziny (w tym 35 prawie nieprzerywanej).
(…)Trochę o głównym kawałku czyli nr 2. Miałem w planach stworzyć utwór który zabrzmiałby jak prawdziwe wykonanie na żywo. W trakcie zrzucania gotowego kawałka do wav padł dysk (blue screeny, resety kompa itd.). W ten sposób utraciłem wszystkie pliki źródłowe oraz części od 1 do 8 w wersji surowej. To co udało mi się odzyskać brzmi jak jakieś bootlegowe nagranie koncertu - brudów już nie udało się usunąć bez znacznej utraty jakości. Myślałem sobie czy olać tą zanieczyszczoną próbkę która została i wrzucić tylko surowe części 9-24. No ale szkoda mi było bardzo, bo w tym utraconym fragmencie najbardziej realistycznie wyszły mi partie gitarowe. Zostało tak jak jest i to musi wystarczyć. Stąd też to "Infernal Bootleg" w tytule ;)."

Lista utworów:

01 The Gate of Hades ~ Crossing Styx (Prologue) 6:39
02 Orpheus in the Underworld ~Live or Unlive in Hades~ (Parts 1-24 Infernal Bootleg Version) 17:00
03 Orpheus in the Underworld (Parts 9-24 Stolen Regular Version) 11:22
04 Orpheus in the Underworld (Parts 11 & 22-24 10.000 Years Extended Unexisting Edition) 9:05
05 The Depths of Wraped Toughts (Bonus Track) 3:31

[-LINK-]

Muzyka: Archiwum cz. 6 z 7

Affections ~Farewell~

Kolejna składanka z aranżacjami. Utwór tytułowy to instrumentalna aranżacja piosenki “Feelings” z repertuaru Alberta Morrisa. W projekt wliczona została również moja pierwsza publikowana kompozycja indywidualna - „Omake”, syntezowany duet basowo perkusyjny. Medley „Soulache” to aranżowana kompilacja utworów „Body and Soul” Billie’go Holidaya oraz „Heartache” Franka Eytona.

Lista utworów:

01 Parasite Eve - Prologue by Revolting Mitochondria 1:11
02 Parasite Eve - X-mas Loneliness 4:27
03 Jelly Roll Morton - Dead Man Blues 2:25
04 Live a Life - A Reason to Live ~Armageddon~ (Short Piano Attempt) 2:26
05 Legend of Mana - Hometown Domina (Weekend Gypsy Suite) 2:52
06 Legend of Mana - X-mas Homeliness 2:45
07 Zez Confrey - Kitten on the Keys 3:56
08 JJK - Omake 2:49
09 Casiopea - Black Joke (Fast Bass Prank) 2:55
10 Casiopea - Fightman 3:17
11 Casiopea - Take Me 4:22
13 The Animals - The House Of The Rising Sun 5:24
14 Jazz Medley - Soulache 8:23
15 Albert Morris - Affections ~Farewell~ 3:52

Kompozytorzy:

Yoko Shimomura (1, 2, 4-6), Jelly Roll Morton (3), Zez Confrey (7), Juujikei (8, 12), Issei Noro (10, 11), The Animals (13), Billie Holiday (14), Frank Eyton (14), Albert Morris (15)

[-LINK-]

Cherish ~Home-coming~

Lekki projekcik, w którym aranżacje spełniły jedynie rolę uzupełniającą. Opis zawartości cytuję z kącika na forum Honmaru:
"Cherish ~Home-coming~" - miałem ochotę na coś folkowego, a jednocześnie trochę oldschoolowego pod brzmienie OSTów z jRPG złotej ery PSXa, brzmiącego nostalgicznie, a jednocześnie bardzo ciepło i wręcz w końcu troszkę skocznie. Koncepcją techniczną było połączenie styli Sakuraby, Shimomury, Uematsu, Sakimoto oraz Kajiury zamknięte przewodzącą ręką Mitsudy. Co wyszło to wyszło - cel w moich uszach dostatecznie spełniony. W "Fireflies from the Past" z kolei celowałem w fuzję brzmień znanych z "Silent Hill"/"Hometown" z SH oraz "Castle in the Mist" z ICO, w zabarwieniu melancholijnym, ale wgłębi podnoszącym na duchu i przywołującym wspomnienia. Jest to też kompozycja, nad którą pracowałem jak do tej pory najdłużej, też wielokrotnie ją modyfikując (zmiany policzyłbym w setkach)."

Lista utworów:

01 Chrono Cross - Reticent 3:49
02 JJK - Within the Light 3:18
03 JJK - Cherish ~Home-coming~ 4:25
04 Final Fantasy VIII - Noire Millénaire 5:12
05 JJK - Fireflies from the Past 3:52
06 JJK - Lost Words 2:35

Kompozytorzy:
JJK (2,3,5,6), Yasunori Mitsuda (1), Nobuo Uematsu (4)

[-LINK-]

Trix - Style

TRIX - zespół założony w 2004 roku przez Noriyaki Kumagai, specjalizujący się w nowoczesnej fuzji rocka, jazzu i funku.
Trix można bez wahania japońską super grupą fusion, jako że trójka z członków zespołu osiągnęła już odpowiedni poziom reputacji, a dwóch z nich grało w zespołach które okryły się legendarną sławą.
W skład zespołu wchodzą: basista Mitsuru Sutoh, grający w latach 1986-2004 z T-Square, Noriyuki Kumagai, były perkusista Casiopei (1992-1997), Hiroshi Kubota, który zdobył przydomek "japońskiego klawiszowca nr 1", oraz gitarzysta Takeshi Hirai - najmłodszy w zespole zarówno wiekiem jak i stażem muzyka, ale posiadający ogromny talent i niebagatelne umiejętności, w zupełności wystarczające do gry z pozostałymi.
W 2004 roku wydali swój pierwszy album Index, który z miejsca zaskarbił zespołowi entuzjazm fanów j-fusion. W ciągu kolejnych 4 lat ukazały się następne 4 albumy (Mode, Art, Force oraz Style), w między czasie zespół zagrał kilka koncertów, a jeden z nich który odbył się w 2007 roku w Tokio (przystanek trasy koncertowej Force), został zarejestrowany i wydany na DVD. Z dotychczasowego dorobku zespołu wywnioskować można, że styl ich brzmienia jest bardzo oryginalny, jako że łączy tradycyjne rytmy i dźwięki nurtu z zupełnie nowatorskimi komponentami oraz elementami znanymi z innych gatunków.

Dyskografia:

- Index (2004)
- Mode (2005)
- Art (2006)
- Force (2007)
- Style (2008)
- Fantastic (2009)

Trix - Style (2008)

Gatunek: modern jazz fusion
Kompozycja: Noriaki Kumagai (1-3, 5, 7, 9), Mitsuru Sutoh (4),Takeshi Hirai (6), Hiroshi Kubota (8)
Aranżacja i Produkcja: Trix
Wykonanie:
- Hiroshi Kubota: klawisze
- Mitsuru Sutoh: gitara basowa, ibiki
- Noriaki Kumagai: perkusja, tekst (3)
- Takeshi Hirai: gitary

Lista utworów:

01 Tonnkou (Dunhuang, 敦煌) 7:31
02 Complex 6:02
03 Kuwagattan (クワガッタン) 5:36
04 Phoenix 5:03
05 Cecilia 7:20
06 Shadow Puppet 5:46
07 Kyousoukyoku "Kishi" (狂騒曲「騎士」, Guilt "Knight") 7:20
08 Perfect Game 5:31
09 Jeunesse 5:23

Trix to zdecydowanie strzał w dziesiątkę, jeśli ktoś chce się spróbować oswoić z japońską fuzją, zanim sięgnie po weteranów pokrój Casiopei, T-Square, Prism czy Dimension. „Style” jest do tego dotychczas najbardziej zbalansowanym albumem, od którego śmiało można zacząć eksplorowanie tego barwnego, poruszającego ale i nieco ekscentrycznego repertuaru, który ciągle rośnie (zaledwie wczoraj była premiera najnowszego albumu „Fantastic” ;)). Znakiem firmowym zespołu jest uwypuklanie wszystkich części składowych jazzowej fuzji tworząc kolorowe i bardzo śmiałe brzmienie. W przypadku „Style” słychać to bardzo wyraźnie - niejednokrotnie dziarski funkowy rytm miesza się z dość złożonymi, ale całkowicie trywialnymi w odbiorze jazzowymi i rockowymi melodiami. Elementy te przeplatają się zamieniając miejscami - jazzowy rytm / funkowe i rockowe melodie itd. Wykonanie, jak przystało na super grupę, jest wręcz bez skazy. Wszyscy muzycy pokazują bez kozery na co ich stać, a stać ich na bardzo wiele. Fantazyjne solówki gitarowe i klawiszowe, fachowe, bardzo przejrzyste akompaniamenty basowe oraz rytmy perkusyjne najwyższej klasy.
Materiał znakomity dla początkujących - czystość przekazu, świetna lokalizacja i zachowana klasa gatunku. Album całkowicie godny polecenia wszystkim choć odrobinę zainteresowanym unikalnym i na swój sposób magicznym gatunkiem jakim jest j-fusion.

Ocena: 8(9)

Uwaga! Wysokie oceny przy albumach to jedynie przejaw tego, że wyciągam z naprawdę wielkiego „wora” konkretne albumy, które mi się spodobały. No w sumie nie ma sensu recenzować czegoś jedynie dostatecznego względem wykonania, tym bardziej gdy do sprezentowania jest wielka moc bardzo dobrych i znakomitych płyt. Ale całkiem możliwe że przy jakieś okazji napiszę o przeciętniaku - musi być jakiś wyjątek, żeby podtrzymać równowagę ;).

Trix - Style

Muzyka: Archiwum cz. 5 z 7

JJK ph. pa. - Yon

Dość groteskowa EPka, biorąc pod uwagę pozostałe projekty na moim koncie. Zaledwie trzy utwory, których charakter jest całkowicie eksperymentalny, skierowany na irytację, straszenie i wprowadzanie w niepokój. Chaotyczna struktura kompozycji, w której melodia nie ma praktycznego istnienia. Zawartość ostatecznie kwalifikowana jako sound collage gatunkowo waha się między dark/industrial/ghost ambientem a noisem.

Lista utworów:

01 S.I.N. (Sublimal Ignorance Negation) 5:03
02 Triptych of Vacillation 8:30
03 Yon 4:45

[-LINK-]